9. Draw yn Ninas Dafydd Frenin

Draw yn ninas Dafydd Frenin,
Yn y beudy isel, gwael,
Dodai mam un bach mewn preseb,
Nid oedd llety gwell i'w gael;
Mair fendigaid oedd y fam,
Iesu'r plentyn bach di-nam.

Daeth i lawr o nef y nefoedd,
Ef yw Duw ac Arglwydd nef;
Dim ond llety'r ych yn gysgod,
Gwely gwair a gafodd ef;
Drwy'r tlawd, a'r diymhongar,
Daeth i'w wared, glân ei gâr.

Ac wrth fynd drwy'i flynyddoedd mebyd,
Anrhydeddai'i dad a'i fam,
Carai'r hon a'i gwyliai'n dirion,
A'i amddiffyn rhag pob cam;
Dylai plant pob gwlad a thref,
Fod yn ufudd fel bu ef.

Ac, yn awr, efe sy'n eistedd
Ar orsedd-hardd-dydd yn lân,
Yn y nef, ddim mwy mewn preseb,
Ond ynglŷn â nefol gân;
Ac, mewn ysbryd, mae e'n gwylio,
A'i angelon ef yn cofio.

Ninnau, ar ôl marw'n hunain,
A ddeffrwn fel y bydd ef;
Gwêl y plentyn yno'n uniawn
Y Bugail sy'n y nef;
Fe gymer ein corff oddi ar y llawr,
I'r un lloches a gawsom ni'n awr.

Fel plentyn bach efe'n cael gwylio,
Ac yn ffyddlon y bydd e'n aros;
Wrth ei droed, fe'i gwelwn ni,
Yn y lloches, yn ei le.
Ac yn y byd nesaf bydd y gân,
Gan ei bobl ef, yn dod yn lân.